مقاله تعيين بقا بيماران تالاسمي ماژور استان خوزستان مراجعه کننده به بيمارستان شفا اهواز که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در 1389 در مجله علمي پزشكي جندي شاپور از صفحه 83 تا 92 منتشر شده است.
نام: تعيين بقا بيماران تالاسمي ماژور استان خوزستان مراجعه کننده به بيمارستان شفا اهواز
این مقاله دارای 10 صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله بتا تالاسمي ماژور
مقاله کاپلان ماير
مقاله جدول طول عمر

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: لطيفي سيدمحمود
جناب آقای / سرکار خانم: زنديان خدامراد

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمينه و هدف: کشور ايران يکي از کشورهاي قرار گرفته بر روي کمربند تالاسمي در سطح جهان محسوب مي شود. شيوع بيماري بيشتر در حاشيه درياي خزر و خليج فارس و درياي عمان شامل مازندران، گيلان، خوزستان، فارس، بوشهر، هرمزگان، سيستان و بلوچستان وکرمان مي باشد. استان خوزستان با جمعيتي حدود 4 ميليون نفر واقع در جنوب غرب کشور با اقوام مختلف عرب، فارس و لر يکي از استان هاي گرفتار بيماري تالاسمي مي باشد. هدف مطالعه مقطعي حاضر، تعيين بقا بيماران تالاسمي ماژور در استان خوزستان با توجه به قوميت و جنس بيماران و همچنين مقايسه آن با بقا بيماران تالاسمي در استان هاي سيستان و بلوچستان و هرمزگان مي باشد.
روش بررسي: در اين بررسي مقطعي 109 بيمار بتاتالاسمي ماژور از بين بيش از2000 پرونده بيماران تالاسمي بين سال هاي 1385-1378 بيمارستان شفا در استان خوزستان انتخاب گرديد و اطلاعات دموگرافيک و سوابق بيماري فرد و خانواده توسط پرسش نامه جمع آوري و به کمک جدول طول عمر و آزمون کاپلان ماير و رتبه لگاريتمي، بقا بيماران تعيين و مقايسه گرديد.
يافته ها: از 109 بيمار مبتلا به تالاسمي ماژور 53.2 درصد مرد و 46.8 درصد زن بودند. از نظر قوميتي 13.9 درصد فارس، 13.9 درصد لر، 69.4 درصد عرب و 2.8 درصد ساير قوميت ها بودند. بقا بيماران تا 5 سالگي 97 درصد، تا 10 سالگي 87 درصد، تا 15 سالگي 76 درصد، تا 20سالگي 68 درصد و تا 30 سالگي 41 درصد بوده است و در مقايسه با استان سيستان و بلوچستان و هرمزگان بقا بيماران کمتر بوده است.
نتيجه گيري: نتايج بدست آمده نشان داد که همچنين قوميت (عرب، فارس و لر) و جنس افراد مبتلا به تالاسمي ماژور در بقا آنها (P>0.17) تاثير معنادار نداشته است.