سال انتشار: ۱۳۹۴
محل انتشار: اولین همایش علمی پژوهشی افق های نوین در علوم جغرافیا و برنامه ریزی، معماری و شهرسازی ایران
تعداد صفحات: ۹
نویسنده(ها):
عبدالحسین مجیدی پور – دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه آزاد اسلامی ایلام، ایران

چکیده:
مقرنسکاری یکی از عناصر مهم تزیینی معماری اسلامی ایران است، که در زیبا ساختن بناهای ایرانی بخصوص مساجدومقبره ها استفاد میشود. مقرنس در بناها به شکل طبقاتی روی هم ساخته شد برای آرایش دادن بناها و یا برای آنکه به تدریج از یک شکل هندسی به شکل هندسی دیگری تبدیل شصد به کار میروند . مقرنسها معمصلا در سطصح فرو رفته گوشه های زیرسقف ایجادمی شود. اما محل قرار گیری این عنصر تزیینی میتواند در بالای دیوارها، سقفها گوشهها سردرها و … باشد. این مقاله درپاسخ به این سؤال بنیادی شکل گرفته است، مفهصم مقرنس به عنوان یکی از گونههای پصشش فضا در معماری ایران دردوره صفوی چیست ؟ در پاسخ به این پرسش اطلاعات مربوط به روش کتابخانهای برداشت میشود در نهایت به مقایسه و تحلیل یافته ها بااستفادها زروش توصیفی تحلیلی اجزای سازند پوشش مقرنس میانجامد